Het echtpaar begint in 2015 met het verhuren van hun tuinhuis via Airbnb. Dat levert het eerste jaar ruim € 3.500 op. Dat bedrag wordt niet opgegeven bij de IB-aangifte. Wel wordt de fiscus in mei 2016 ingelicht over de verhuur. In 2017 volgt een navorderingsaanslag: een kleine € 2.500, zijnde 70% van de inkomsten, is tot het belastbaar inkomen uit werk en woning gerekend. Er is sprake van tijdelijke verhuur van de eigen woning.
Wet IB zwijgt over gedeeltelijke verhuur
Daar gaat het echtpaar niet mee akkoord. Er wordt maar een deel van de woning verhuurd, betogen zij, dus is inkomstenbelasting niet van toepassing. De rechtbank is het daarmee eens: in de Wet IB 2001 wordt alleen gesproken over tijdelijke verhuur van de gehele woning. Het tuinhuis kan ook niet in aanmerking worden genomen bij de heffingsgrondslag voor het inkomen uit sparen en beleggen, aldus de rechtbank. ‘De woning wordt immers inclusief het tuinhuis als eigen woning in aanmerking genomen als bestanddeel van het belastbaar inkomen uit werk en woning.’
Tuinhuis hoort niet bij eigen woning
Het gerechtshof overweegt in hoger beroep dat het tuinhuis slechts tijdelijk als hoofdverblijf aan het echtpaar ter beschikking staat. ‘Het tuinhuis kan in dat geval niet tot de eigen woning worden gerekend.’ De inkomsten uit de verhuur zijn dus niet als belastbare inkomsten uit eigen woning aan de heffing van inkomstenbelasting onderworpen.
Anders dan de rechtbank oordeelt het hof wél dat het tuinhuisje zelf in box 3 in aanmerking moet worden genomen. Het tuinhuis behoort immers niet tot de eigen woning. ‘Uit het systeem van de wet volgt dat het tuinhuis dan behoort tot de grondslag van het inkomen uit sparen en beleggen.’
Staatssecretaris Snel had vorig jaar nog laten weten dat verhuur van delen van de eigen woning wel als inkomsten uit werk en woning moesten worden gezien.
Uitspraak: ECLI:NL:GHAMS:2019:2424
