Een belastingplichtige man die tot zijn AOW op 27 augustus 2022 bij de politie werkte ontvangt in dat jaar € 14.648,-. Uit de gerenseigneerde informatie van de werkgever blijkt dat het gaat om het soort inkomen met inkomenscode 53. Volgens het handboek Codes voor de aangifte loonheffingen 2022 staat deze code voor ‘uitkeringen in het kader van vervroegde uittreding’, de zogenoemde RVU-uitkeringen. Over het inkomen is geen arbeidskorting berekend.
Inkomen tegenwoordige arbeid
De RVU-regeling is gaan lopen vanaf 1 juni 2021 en eindigt op 26 augustus 2022. Op 15 januari 2022 ontvangt de man een voorlopige aanslag IB/PVV 2022. In de aangifte geeft hij de RVU-uitkeringen aan als inkomen uit tegenwoordige arbeid. In juni 2023 ontvangt de man een tweede voorlopige aanslag IB/PVV over 2022 die conform de ingediende aangifte is opgelegd, waarbij ook arbeidskorting is berekend over de RVU-uitkeringen.
Bij het opleggen van de definitieve aanslag IB/PVV 2022 wijkt de inspecteur af van de aangifte, in die zin dat hij de RVU-uitkeringen aanmerkt als inkomsten uit vroegere dienstbetrekking. Over de inkomsten past de inspecteur de arbeidskorting niet toe. De inspecteur verklaart het bezwaar van de man tegen de aanslag ongegrond waarna de man in beroep gaat bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant.
Recht op arbeidskorting bij arbeidsinkomen
Het geschil draait met name om de vraag of de man recht heeft op arbeidskorting over de RVU-uitkeringen. De rechtbank overweegt dat een belastingplichtige recht heeft op arbeidskorting als hij arbeidsinkomen geniet. Volgens artikel 8.1, eerste lid, onder e, van de Wet IB 2001 is arbeidsinkomen ‘het gezamenlijke bedrag van hetgeen door de belastingplichtige met tegenwoordige arbeid is genoten als winst uit een of meer ondernemingen, loon en resultaat uit een of meer werkzaamheden’.
De man stelt dat de RVU-uitkeringen zijn genoten uit tegenwoordige arbeid. Volgens hem hebben de RVU-uitkeringen verband met de dienstbetrekking bij de werkgever omdat hij in de periode van 1 januari 2022 tot en met 26 augustus 2022 nog beschikbaar moest zijn voor bepaalde oproepen en noodzakelijkheden.
Naar het oordeel van de rechtbank zijn de RVU-uitkeringen terecht als inkomen uit vroegere dienstbetrekking aangemerkt. De man maakt niet aannemelijk dat er nog sprake was van een dienstbetrekking in de periode van 1 januari 2022 tot en met 26 augustus 2022. Uit de overlegde stukken blijkt niet dat de man in deze periode arbeid verrichtte voor de werkgever en ook niet welke afspraken er met de werkgever gemaakt zijn over het op oproepbasis verrichten van arbeid in deze periode.
Naar het oordeel van de rechtbank zijn de RVU-uitkeringen door de werkgever aangemerkt als ‘uitkeringen in het kader van vervroegde uittreding’ en is er door de werkgever geen arbeidskorting berekend over deze inkomsten. Daaruit volgt dat ook de werkgever deze uitkeringen niet heeft gezien als loon in verband met tegenwoordige arbeid. Omdat de RVU-uitkeringen naar het oordeel van de rechtbank inkomen uit vroegere dienstbetrekking zijn, wordt wat betreft dit inkomen niet voldaan aan de vereisten van het arbeidsinkomen. Hierdoor is er geen recht op arbeidskorting over de RVU-uitkeringen.
Aanslag niet tot een te hoog bedrag vastgesteld
De man stelt dat hij in 2022 naast de RVU-uitkeringen en het prepensioen ook nog betaald werk verrichtte bij een bedrijf en dat daarvan ook steeds het nodige aan de fiscus is afgedragen. Hij bestrijdt daarom ook los van het geschil over vroegere of huidige arbeid dat hij nog extra belast moet worden.
De rechtbank overweegt dat de inspecteur bij het opleggen van de aanslag IB/PVV 2022 terecht geen arbeidskorting heeft berekend over de RVU-uitkeringen. Omdat bij de tweede voorlopige aanslag wel arbeidskorting was toegekend over de RVU-uitkeringen, moet dit bedrag aan te veel toegekende arbeidskorting worden terugbetaald. De rechtbank wijst erop dat het te betalen bedrag van € 2.875,- enkel betrekking heeft op het terugnemen van de arbeidskorting die was berekend over de RVU-uitkeringen.
In de aangifte staat ook het loon uit tegenwoordige dienstbetrekking en de daarop ingehouden loonheffing van de werkgever. De rechtbank stelt vast dat die loonheffing bij de aanslag IB/PVV 2022 is verrekend. De man heeft niet aangegeven (of in ieder geval onvoldoende concreet aangegeven) dat de in de aangifte opgenomen bedragen onjuist zouden zijn of een andere werkgever nog loonheffing zou hebben ingehouden. Daarom acht de rechtbank aannemelijk dat de inspecteur de aanslag IB/PVV 2022 niet tot een te hoog bedrag heeft vastgesteld.
Motiveringsbeginsel
De man stelt verder nog dat de uitspraak op bezwaar ondeugdelijk is gemotiveerd en dat voor hem onduidelijk is van welke inkomsten zijn afgeweken in de aanslag. Volgens hem is er strijd met het zekerheidsbeginsel omdat niet duidelijk is waar de inspecteur op doelt. De rechtbank vat de stellingen van de man op als een beroep op het motiveringsbeginsel.
In de uitspraak op bezwaar heeft de inspecteur aangegeven waarom de uitkering van de werkgever bij het opleggen van de aanslag is verplaatst van de rubriek ‘inkomsten uit tegenwoordige dienstbetrekking’ naar ‘inkomsten uit vroegere dienstbetrekking’. Naar het oordeel van de rechtbank zijn daarom zowel de aanslag als de uitspraak op bezwaar deugdelijk gemotiveerd. Het beroep op het motiveringsbeginsel slaagt niet.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant, ECLI:NL:RBZWB:2025:4206
