Deze doorstroomvennootschappen, die doorgaans weinig tot geen personeel in dienst hebben, worden door multinationals gebruikt voor financieringsstructuren en het geleiden van internationale geldstromen. Volgens DNB hangt de afname mogelijk samen met maatregelen die de afgelopen jaren zijn ingevoerd om belastingontwijking via dergelijke constructies tegen te gaan. Zo kent Nederland inmiddels bronbelastingen op rente-, royalty- en dividendbetalingen richting laagbelastende jurisdicties. Daarnaast is internationaal een minimumbelasting van 15 procent op bedrijfswinsten ingevoerd.
De krimp van de sector is niet alleen zichtbaar in het aantal entiteiten, maar ook in de balansomvang. Sinds eind 2017 daalde deze van 652 procent van het bruto binnenlands product naar 401 procent, goed voor een totaal van 4.732 miljard euro eind 2025. DNB merkt op dat een beperkter deel van de daling mogelijk samenhangt met fusies en wijzigingen in bedrijfsactiviteiten.
Ondanks de afname blijft Nederland een belangrijk knooppunt voor internationale geldstromen. Binnen Europa heeft Nederland, na Luxemburg, nog steeds de grootste doorstroomsector. De impact van de krimp op de reële economie is volgens DNB beperkt, omdat de betrokken holdings nauwelijks economische activiteiten in Nederland ontplooien.
De afname van het aantal financiële holdings lijkt deels samen te vallen met een daling van het aantal trustkantoren. Deze dienstverleners verzorgen veelal het bestuur en de administratie van dergelijke vennootschappen. Sinds 2017 is hun aantal gedaald van circa 200 naar iets meer dan 100 in 2025.
Opvallend is dat de holdings die sinds 2017 zijn verdwenen relatief sterk waren verbonden met laagbelastende jurisdicties, zoals de Kaaimaneilanden en Bermuda. In 2017 vertegenwoordigden deze inmiddels verdwenen entiteiten gezamenlijk een balansomvang van 1.464 miljard euro, ongeveer een derde van de totale sector. Ruim de helft van hun passiva had betrekking op relaties met dergelijke jurisdicties, terwijl dat voor de activa op ruim een derde lag.
