Het staalbedrijf heeft maatwerkafspraken gemaakt over zaken als de kosten voor het opvangen van CO₂ onder de zeebodem. Als al die afspraken doorgaan, komt de totale subsidie ruim vijfmaal zo hoog uit als wordt aangenomen, hebben beide organisaties berekend. Somo is een organisatie die die effecten van multinationals op mens en milieu onderzoekt.
Milieudefensie vindt het de wereld op zijn kop: “De grootste vervuiler van Nederland kan rekenen op de grootste subsidie die in Nederland ooit aan één bedrijf verstrekt is. En dat terwijl de plannen van Tata verre van groen zijn en het bedrijf gewoon doorgaat met vervuilen.”
Subsidiefuik
In de rekensom is meegenomen dat de overheid extra kosten maakt door subsidies voor biomethaan, nettarieven en de verwerking van staalslakken. Die afspraken zijn in 2025 gemaakt door het toenmalige demissionaire kabinet. ‘Dit kabinet staat op het punt miljarden in een bodemloze, fossiele put te gooien en dreigt daarmee een subsidiefuik zonder enige klimaatwinst in te zwemmen.’
De staalgigant wacht nog een strafzaak wegens het opzettelijk uitstoten van gevaarlijke stoffen. De plannen om te ‘vergroenen’ zijn niet serieus te nemen, vinden beide organisaties, omdat daarin onder meer wordt ingezet op vloeibaar gas. De overheid moet eisen dat Tata Steel stopt met gas, vinden zij. ‘Tata zit aan tafel met de minister en schrijft mee aan het plan voor zijn eigen subsidie. De vervuiler bepaalt én krijgt miljarden betaald.’
Volgens Milieudefensie kunnen de miljarden beter gestoken worden in het verduurzamen van woningen van mensen in energiearmoede, betaalbaar openbaar vervoer en hernieuwbare energie voor iedereen.
Staalproductie straks nergens meer rendabel
Somo en Milieudefensie verwijzen ook naar een recent rapport van PwC Duitsland, waarin staat dat de energiekosten van staalproductie in Midden-Europa structureel te hoog zijn om zonder steun van de staat te kunnen concurreren. Daarnaast is volgens dat onderzoek de helft van de vegroeningsprojecten in Europa al gestopt, uitgesteld of uitgekleed, terwijl de klassieke ‘hoogovenroute’ vanaf 2040 in geen enkel land meer economisch rendabel is.
