De Nederlandse fiscalist Frank Butselaar, bekend als de ‘fiscalist van de sterren’, is in de Verenigde Staten veroordeeld tot een gevangenisstraf van 30 maanden voor belastingfraude. Hij hielp onder meer wereldberoemde dj’s zoals Tiësto en Afrojack met complexe offshoreconstructies om belastingen te ontwijken, maar overschreed daarbij de wet.
Uit onderzoek blijkt dat Butselaar doelbewust structuren opzette via belastingparadijzen als Cyprus en Guernsey. Hij misleidde zowel de Nederlandse als de Amerikaanse belastingdienst door tegenstrijdige informatie te verstrekken over de woonplaats van zijn cliënten. Zijn werkwijze ging daarmee verder dan legale belastingplanning en kwam neer op strafbare belastingontduiking.
Pheijffer: ‘De opgetuigde offshoreconstructies betroffen geen belastingtrucs binnen de grenzen van de wet, maar strafbare belastingontduiking daarbuiten. Doelbewust werden structuren opgezet, zoals een holding en trustmaatschappij met de veelzeggende naam ‘Safe From Harm’, die waren opgericht om het verdiende geld te ‘beschermen’ tegen belastingschade. De fiscalist manipuleerde de feiten: bij de Nederlandse Belastingdienst deed hij voorkomen alsof zijn cliënt in de VS woonde, terwijl hij bij de Amerikaanse belastingdienst juist het tegenovergestelde verklaarde.’
De waarschuwing zit er volgens Pheijffer vooral in dat rechters geen genoegen nemen met emotionele argumenten. Butselaar en zijn team hoopten op een directe vrijlating, omdat de fiscalist na bijna twee jaar verblijf in de gevangenis zijn lesje wel geleerd zou hebben. De advocaten van de fiscalist verwezen naar de 40 brieven die familie, vrienden, collega’s, cliënten, een kapelaan en buren van de fiscalist aan de rechter stuurden. Daarin werd de verdachte beschreven als een sociaal bewogen familieman pur sang die bovendien uitstekend kan koken.
Pheijffer: ‘Een gegeven waar een rechter niets mee kan; die deelt immers geen Michelinsterren uit maar bepaalt de strafmaat, ook als een familieman over de schreef gaat. Uit de brieven blijkt dat de auteurs nog altijd geloven in de onschuld van de fiscalist, die zichzelf als zodanig naar hen presenteerde. Zij zien zijn bekentenis als een strategische zet om de zaak snel af te ronden en vrij te komen. Maar niets is minder waar.’
De openbaar aanklagers benadrukten dat een hoge straf noodzakelijk is om een krachtig signaal af te geven aan vakgenoten: ‘thumbing your nose at the law will result in consequences.’ Dit geldt des te meer voor witteboordencriminelen. Justitie maakt duidelijk dat het beeld dat de entourage van de fiscalist schetst – een sociaal bewogen man die goed voor anderen zorgt – geen verzachtende omstandigheid mag zijn ten opzichte van ‘blue-collar’ criminelen. Witteboorden hebben van nature al een luxepositie waarin ze het goede kunnen doen. Ze zijn bevoorrecht ten opzichte van degenen die daartoe niet de middelen hebben en verdienen daarom geen voorkeursbehandeling. Wees dus gewaarschuwd, aldus de conclusie van Pheijffer.
