De aanpassing van het belastingverdrag is een eerste stap om de mogelijkheden voor grenswerkers om thuis te werken te verbeteren. “Doordat er een maximum van 34 dagen per jaar is opgenomen, hebben nog niet alle grenswerkers profijt van de nieuwe thuiswerkregeling. Daarom hebben Nederland en Duitsland afgesproken om hier verder over te praten”, aldus het ministerie van Financiën.
Doorgaans is voor werknemers geregeld dat inkomstenbelasting wordt geheven in het land waar de werkzaamheden fysiek zijn verricht. Als grenswerkers vanuit een ander land werken dan waar de werkgever is gevestigd, dan kunnen er ook heffingsrechten aan dat andere land worden gegeven. Er moet dan bijvoorbeeld belasting worden betaald in zowel het land van wonen voor het deel dat wordt thuisgewerkt, als het land van de werkgever voor het overige deel van het inkomen.
Minder onzekerheid over netto-inkomen
Met de wijziging van het belastingverdrag blijft het heffingsrecht volledig bij het land waar de werkgever is gevestigd, ook als er 34 dagen thuis wordt gewerkt. Dat geldt voor zowel medewerkers binnen het bedrijfsleven als binnen de overheid. Dat geeft minder onzekerheid over het definitieve netto-inkomen. “Daarnaast kunnen ook extra administratieve lasten worden voorkomen, bijvoorbeeld voor het doen van complexe berekeningen voor belastingaangiften in beide landen. In sommige gevallen kan worden voorkomen dat er kosten worden gemaakt voor een belastingadviseur.”
Met Duitsland is afgesproken dat er sprake is van een thuiswerkdag als meer dan 30 minuten per dag wordt thuisgewerkt. Mensen die een werkgever in Duitsland hebben en structureel 1 á 2 dagen per week thuiswerken, hebben nog geen voordeel van de nieuwe afspraak. Er is wel een intentieverklaring ondertekend waarin is afgesproken om op termijn door te praten over een thuiswerkregeling met meer dan 34 werkdagen per kalenderjaar. “Daarbij willen beide landen, waar mogelijk, ook meer zekerheid bieden aan werkgevers over de fiscale gevolgen van het thuiswerken door grenswerkers.”
Het verdrag wordt aan de Raad van State voorgelegd, waarna het ter goedkeuring naar het parlement wordt gestuurd. Ook het Duitse parlement moet akkoord gaan met de wijziging.
