Doelmatigheidsgrens
Sinds de introductie van de WKR heeft de Belastingdienst aangegeven dat als de werkgever per jaar maximaal € 2.400 per werknemer ten laste van de vrije ruimte (voor de eerste € 400.000 van het totale fiscale loon 2%; boven de € 400.000 1,18% van de loonsom) brengt, de gebruikelijkheid niet ter discussie staat. Dit is de doelmatigheidsgrens.
€ 2.400-grens bij twijfel over gebruikelijkheid
Recent heeft de Belastingdienst in een kennisgroepstandpunt verduidelijkt dat de doelmatigheidsgrens alleen geldt voor beloningen waarvan niet bij voorbaat vaststaat dat deze gebruikelijk zijn. Hierover bestond in de praktijk onduidelijkheid. Moet een werkgever die een kerstpakket in de vrije ruimte onderbrengt (wat zeer gebruikelijk is), de waarde daarvan meetellen bij het beoordelen of de € 2.400-grens wordt overschreden of niet?
In een aantal voorbeelden legt de Belastingdienst nu uit dat dit niet hoeft. De fiscus past de € 2.400-grens alleen toe als de gebruikelijkheid ter discussie staat. De werkgever loopt daardoor minder snel het risico op een discussie met de Belastingdienst. Hierbij gaat het vooral om loonbestanddelen in geld (loon, bonus, klimaatbudget).
Bij verstrekkingen, zoals naast het kerstpakket ook de zomer-barbecue en het eindejaarsfeest, is het vaak gebruikelijk dat de werkgever deze onderbrengt in de vrije ruimte.
Minder snel discussie
Door deze verduidelijking ontstaat er minder snel discussie over de vraag of de werkgever de vrije ruimte van de werkkostenregeling kan gebruiken voor een beloningsvoordeel. Alleen als onduidelijk is of het gebruikelijk is dat de werkgever belasting betaalt over een loonvoordeel, komt de € 2.400-grens in beeld. Deze € 2.400 kan de werkgever altijd benutten – zelfs als het voordeel hoger is dan dat bedrag. In dat laatste geval valt € 2.400 in de vrije ruimte, en vormt alleen het meerdere daarvan, werknemersloon waarover de werknemer zelf belasting betaalt.
Bron: AWVN
